header:

artikel pagina:

footer:

In het nieuwe ontwerp zijn een flink aantal dingen veranderd; o.a. een nieuw kleurenpalet, gerestylede logo en header, meer ruimte voor content, verbeterde footer (met tag-cloud en laatste reacties), meer afbeeldingen (vooral in sidebar bij populaire berichten en auteurs).

Benieuwd hoe alles in het ‘echt’ eruit ziet? Gebruik deze link om een preview te bekijken:
www.optelsom.nl/?theme=FriendlyBlue-3

Alle op- en aanmerkingen zijn natuurlijk meer dan welkom! Laat van jezelf horen door hieronder een reactie achter te laten.

Susan Boyle is een werkloze dame van 47 jaar, met een weinig sprankelend uiterlijk, heeft nog nooit een jongen gezoend, laat staan iets anders. Susan heeft een heleboel niet. Maar ze heeft twee dingen wel. Een prachtige stem en het lef om die te laten horen tijdens een landelijke televisieshow. En daarmee heeft ze Engeland, maar eigenlijk de hele wereld, versteld laten staan. Wat kun jij van haar leren?

Iedereen heeft dromen, ongeacht je leeftijd

Al ben je acht jaar oud of tachtig. Iedereen heeft dromen over wat ze willen doen of bereiken. Laat leeftijd je niet in de weg staan om die dromen na te jagen en te bereiken. Susan zingt al vanaf haar twaalfde en heeft sindsdien altijd gedroomd om professioneel zangeres te worden. Nu na bijna 36 jaar, op het meest onwaarschijnlijke moment, komt die droom eindelijk uit.

Ben je tien jaar oud of al in je pensioengerechtigde leeftijd, jaag je dromen na. Laat je door niets of niemand weerhouden. Te jong of te oud bestaat simpelweg niet.

Het kan verkeren

Toen Susan nog een kind was, werd ze veel geplaagd door leeftijdgenootjes. Dat maakte haar teruggetrokken en verlegen, maar ze heeft dat haar leeftijdgenootjes nooit nagedragen. Ze is altijd positief gebleven en heeft ze gekeken hoe ze haar doelen op een positieve manier kon bereiken. De plagers van toen, leven in dezelfde stad en hebben hetzelfde leven als Susan, maar nu is het muurbloempje uitgegroeid tot een prachtige bloem die wereldwijd wordt bewonderd. En de plagers van toen, tja…

Positiviteit loont

Susan’s moeder is onlangs overleden, ze is werkloos en ze is nog nooit gekust. Genoeg reden om het somber in te zien en bij de pakken te gaan neerzitten. Maar niet voor Susan, zij blijft lachen. Ze vestigde tijdens haar optreden niet op alles wat ze niet had of hoe het leven haar heeft tegengezeten in de afgelopen jaren. Nee, ze leidde de aandacht van de jury naar haar droom en passie: haar zangtalent. Positiviteit is één van de belangrijkste aspecten om je droom te kunnen verwezenlijken.

Zelfvertrouwen zonder arrogantie

Susan had veel zelfvertrouwen toen ze het podium opliep. Ze was overtuigd van haar zangtalent en ze wist wat ze wilde worden: zangeres. Zelfs toen het publiek aanvankelijk wat lacherig deed bij haar verschijning, bleef ze daarin geloven en bleef ze sterk. En toen haar optreden een succes bleek, bleef ze met haar voeten op de grond. Ook in latere interviews, nu ze aanbiedingen van talloze platenmaatschappijen op zak heeft, blijft ze heel bescheiden.

Volharding en geduld loont

Je droom realiseer je niet in een dag. Voor Susan duurde dat 36 jaar en nog heeft ze alleen nog maar in de voorronde van een televisieprogramma gestaan. Je zult moeten volhouden, ook als het even tegenzit, blijven geloven in je droom en erop vertrouwen dat er een moment komt dat jouw droom waarheid wordt.

Creeer je eigen kansen, neem initiatief

Je kunt nog zo’n mooie droom hebben, maar als je geen initiatief neemt, is het onwaarschijnlijk dat die ooit uit zal komen. Susan zou nog nog steeds een onbekende, grijze, werkeloze dame zijn waar niemand ooit van had gehoord, als ze zich niet had ingeschreven voor deze nationale talentenjacht. Als je wacht tot er een kans komt aanwaaien, dan kun je lang wachten. Nee, he moet ze zelf creeeren en benutten.

Geinspireerd door een engelstalig artikel dat je hier kunt terugvinden.

Toch zijn er heel veel singles die de ware maar niet tegen lijken te komen. Zijn ze stekeblind dat ze alle leuke kandidaten niet zien? Stellen ze veel te hoge eisen? Sluiten ze zich thuis op achter de computer? Ik weet het niet.

Als jij het nou helemaal niet meer ziet zitten, dan is er iets nieuws. Geen speeddaten, blinddaten of slowdaten. Dat is alweer passé. Tegenwoordig kun je op cursus om te leren hoe je de ware kunt vinden. En wat leer je dan zoal? Je leert hoe je ‘de ware’ sneller kunt herkennen, je leert wat je zelf te bieden hebt, hoe je moet zoeken en wanneer je besluit om met iemand verder te gaan.

Volgens mij kan die training erg kort zijn, zo moeilijk is het toch niet. Je kijkt goed uit je ogen; heb je oogcontact en zie je een glimlach, dan heb je je opening te pakken. Even een praatje en je beslist of je elkaar nog een keer wil zien (niet vergeten je telefoonnummer te geven!).

Je eigen kwaliteiten – wat je te bieden hebt – is toch ook niet moeilijk vast te stellen. Ben je een stoer sportief en opgeruimd type of een sloddervos die iedere avond met een zak chips voor de televisie hangt. En alles daartussenin. Dan weet je wel wat er bij je past, toch?
Zoeken, zelfs dat wordt je tegenwoordig makkelijk gemaakt. Als je het huis al niet uitgaat waar de potentiële partners voor het grijpen zijn, dan zijn er talloze datingbureaus die je op weg helpen.

En de vraag wanneer je verder gaat met iemand; dat hoeft het probleem toch niet te zijn. Zolang het leuk is blijf je bij iemand. Probleem voor veel mensen is veeleer om op tijd hun spullen weer bij elkaar te zoeken als de chemie verdwenen is. Maar daar zijn dan weer andere trainingen voor.

Maar goed, ik ben de doelgroep van deze training niet (geen single maar double). Heb jij (of een vriend(in) ;-) wel behoefte aan wat ondersteuning, dan kun je op 18 april voor een training terecht in Den Haag. En wie weet, misschien zit op die training wel jouw toekomstige partner. Kijk op www.opzoeknaardeware.nl

p.s. Heb je al de ware? Vergeet dan valentijnsdag niet, anders moet je na 14 februari misschien wèl op cursus.

Doordat de verhuizing iets sneller van start ging dan van te voren was ingeschat is de site zonder aankondiging plat gegaan vandaag. De aankondiging dat dit zou gebeuren was dan ook te laat. Excuses daarvoor.

Inmiddels draait alles weer zoals het hoort. Wij hopen dan ook snel weer terug te gaan naar het schrijven en u nog lang van leuke, informatieve en vernieuwende content te kunnen voorzien.

Het optelsom team

De donkere maanden van het jaar zijn weer aangebroken, dus de momenten met familie, vrienden en andere dierbaren zullen weer talrijk zijn. Sinterklaas hebben we net achter de rug en we gaan door met de kerstdagen en ten slotte oud- en nieuw. Ook in de dagen er tussendoor worden veel vrienden en kennissen bezocht, omdat half Nederland toch zijn verlofuren aan het opmaken is.

Kortom de tijd van ontmoetingen, maar ook de tijd om eens na te denken over het afgelopen jaar en over de goede voornemens voor het komende. Ter voorbereiding op die goede voornemens en bij gebrek aan goede televisie, heb ik weer eens wat boeken uit de kast getrokken. Te beginnen bij het “Het geheim van het geluk” van Joel Ben Izzy en daardoor geïnspireerd door Balsem voor de Ziel, een boekenreeks die nu alleen nog maar tweedehands is te krijgen. Mooie verhalen met een boodschap die regelmatig een gevoelige snaar raken.

Belang van knuffelen

Enkele verhalen over het belang van menselijke aandacht en aanraking trok mijn aandacht. Onderzocht is dat een mens vier knuffels op een dag nodig schijnt te hebben om te overleven. Echt welbevinden komt pas vanaf tien knuffels per dag. Ik weet dat er lang geleden een (overigens verschrikkelijk) experiment is uitgevoerd met kinderen die zonder aandacht, aanraking en affectie, werden grootgebracht. Die kinderen kwijnden letterlijk weg en behielden daar hun leven lang last van. Dat die drie zaken (aandacht, aanraking en affectie) dus belangrijk zijn voor ons welzijn mag dus als een gegeven worden beschouwd.

Maar hoeveel knuffels krijg ik eigenlijk op een dag? En hoeveel knuffels geef ik aan anderen? Er gaan dagen (soms weken) voorbij zonder. Een onvermijdelijke gedachte hierbij is die aan mijn poezen. Zit ik goed en wel op de bank, dan springt er één op mijn schoot om eens een goede rugmassage te ondergaan. En om een aai over de bol lopen ze sowieso de hele dag te smeken. Zonder dat blijven twee grote ogen mij verwijtend aanstaren tot ik alsnog mijn handen uit de mouwen steek. Eten en aandacht, maar vooral aanraking, is dat nou zo belangrijk? Als ik erover nadenk is dat eigenlijk wel zo. Als ik word geknuffeld, voel ik me geweldig. Als ik een knuffel aan een ander geef ook. Dubbele winst! Waarom doe ik dat dan zo weinig? Is het angst? Leven we in een afstandelijke tijd dat we elkaar nauwelijks nog durven aanraken?

Nationale knuffeldag 

In Vlaanderen hebben ze in oktober een Nationale Knuffeldag. Misschien dat dat volgend jaar ook wel gaat overwaaien naar Nederland, maar zo lang ga ik niet wachten. Ik ga de komende weken en waarschijnlijk ook het hele volgende jaar heel veel knuffels uitdelen aan de mensen om me heen. En hopelijk heb ik je kunnen inspireren om hetzelfde te doen. Wie heeft er al veel te lang een knuffel van jou verdiend, maar nog niet gekregen? Wacht niet langer en geef je eerste knuffel van deze dag. Laat heel 2009 een Nationaal knuffeljaar zijn!

En bij deze alvast een virtuele knuffel van mij (((( )))). Kom je me op straat tegen, schroom dan niet.

Op zoek naar zingeving

In de afgelopen jaren ben ik bezig geweest met zingeving. Waarom doe ik het werk dat ik doe, wat drijft mij om een boek te schrijven en uitgegeven te krijgen, waarom gedraag ik mij in mijn relatie zoals ik doe, waarom vind ik het zo belangrijk om overal op tijd te komen (en heb ik er een hekel aan als anderen dat niet doen) en tot slot, wat is de zin van dat alles. Mijn filosofie daarover is al jaren helder: niets, maar dan ook helemaal niets heeft zin. Je wordt geboren en je gaat dood. Daartussenin doe je een hoop dingen, maar na je dood is dat weg, het vervliegt. En als je al van betekenis bent geweest voor één of twee anderen, als je al een boek in de bibliotheek hebt staan (naast al die honderduizend anderen), dan nog is dat betekenisloos in het grotere heelal. En van dat besef word je niet vrolijk, ik ten minste niet. En ik weet wel dat er allerlei geloven, filosofiën over leven na de dood, reincarnatie en noem het maar op bestaan, maar dat is een geloof en geen feit. Zelfs als je daarin zou geloven, dan vind ik het gek dat dit leven ‘een beproeving’ is voor een mooiere tijd hierna. Dat wil ik niet geloven. Dit leven moet zin hebben. Tenminste, dat was een drijfveer tot voor kort. Steeds op zoek naar een zin die ik maar niet kon vinden.

Ruimte door loslaten

Tijdens mijn verblijf in het klooster heb ik voor mijzelf een inzicht gekregen (naast vele andere) over dit onderwerp. Voor mij is dat heel waardevol en misschien biedt het ook aan jou een houvast. Ik was steeds op zoek naar de zin van het leven, wist het antwoord allang (dat is er niet), maar accepteerde het antwoord niet en ging steeds verder op zoek naar iets dat er niet is. De afgelopen dagen heb ik voor mijzelf geaccepteerd dat het leven geen zin heeft. En dat gaf ineens zoveel ruimte in mijn hoofd dat er ruimte ontstond voor nieuwe vragen en nieuwe antwoorden. Al die tijd had die levensvraag ruimte ingenomen in mijn hoofd en mij daarmee beperkt in het verkrijgen van een heel andere kijk op het leven.

Zingeving zit in kleine dingen

De ruimte werd gevuld door het inzicht dat ‘je het grote (zingeving) in het kleine zult vinden’. Dat betekent voor mij liggend in het gras genieten van een mooie lente- of zomerdag, mijn zoontje helpen met groot worden, genieten van vrienden die ik eigenlijk veel te weinig zie, genieten van lekker eten (dus ook geen genoegen nemen met massaproductie maar zoeken naar met liefde gemaakt (vaak biologisch) eten), het helpen van een collega die hulp nodig heeft, echt naar iemand anders (levens)verhaal luisteren zonder te oordelen. Dat betekent voor mij ook dat ik in plaats van mijzelf de ander meer centraal ga stellen in het leven. Een vraag die ik iedereen ga stellen is: “wat kan ik voor jou betekenen?” Dat heeft voor de korte termijn zeker zin, geeft ook heel veel voldoening en geeft enorm veel positieve energie. De dagen dat ik dit nu al toepas zijn enorm hoopgevend en ‘zinvol’ dat ik daar erg blij van word. Het geeft mij de energie en kracht om daarmee door te gaan.

Wat kan ik voor jou betekenen?

Ben jij ook zoekende, dan hoop ik dat je iets aan mijn verhaal hebt. Wil je zelf eens op retraite in een klooster? Dan kun je via deze website een hoop links aantreffen (het kost echt vrijwel niets). Heb jij andere inzichten, laat die dan vooral achter in reactie op dit bericht. Een mens is namelijk nooit uitgeleerd en ik ben één en al luisterend oor, ook voor jou. Wat kan ik voor jouw betekenen?

In het boek “Quirkology” (een geweldig boek over onalledaagse, vreemde maar desalniettemin verantwoorde wetenschappelijke experimenten) beschrijft Richard Weisman een experiment met leerling predikanten. Zij moesten een lezing voorbereiden over de barmhartige Samaritaan (een man wordt door dieven in elkaar geslagen, verschillende priesters komen langs maar lopen door, terwijl uiteindelijk de barmhartige Samaritaan wel hulp verleent aan de man in nood). Na de voorbereiding moesten de leerlingen naar een ander gebouw. Op de route daarnaartoe, zat een man in nood (in werkelijkheid een acteur). De test bestond eruit te bekijken of mensen (in dit geval leerling predikanten die daar toch zeker voor openstaan) hun woorden ook in daden omzetten. In iets minder dan 50% van de gevallen hielpen de leerlingen de man in nood.

In een vervolg op dit experiment werd hetzelfde aan de leerlingen gevraagd, maar werd vervolgens toegevoegd dat ze “zo snel mogelijk” naar het andere gebouw toe moesten. In die situatie daalde de hulpvaardigheid tot net 10%. Van haast word je dus asocialer!

Wat leren wij (ik althans) van dit experiment? Haast en gejaagdheid zijn zelden nodig of goed. In alle haast van vandaag de dag (ik moet naar m’n werk, ik moet nog boodschappen doen, ik moet naar die vergadering enzovoort) vergeet je vaak wat er echt toe doet. En dat is dat je tijd hebt om rustig met iemand anders een praatje te maken, iemand te helpen die je hulp op dat moment goed kan gebruiken, even rustig de tijd te nemen om in het najaarszonnetje te gaan zitten.

We laten ons al te makkelijk gek maken in tempo van de huidige maatschappij en worden daar, blijkens het experiment, ook niet eens beter van. Sterker, eerder slechter. Mijn conclusie: doe het wat rustiger aan, plan je dag minder vol, houd wat ruimte voor spontane ontmoetingen en je oog open voor de medemens die op jouw hulp zit te wachten. Daar worden jij èn de wereld beter van

Wat is een bucket-list? 

En voor dat laatste heb ik jullie hulp nodig. Natuurlijk heb je zat lijstjes op internet met plaatsen die je gezien en dingen die je gedaan moet hebben (kijk onder meer op www.beforeyoudie.co.uk of http://brass612.tripod.com/cgi-bin/things.html of www.leukedingendoen.nl). Punt is dat ik de meeste dingen die ik belangrijk of leuk vind al gedaan heb. Zwemmen met dolfijnen, bungee-jumpen, parachutespringen, veel vrienden maken, een boek schrijven, heel veel achtbanen en pretparken zien. Allemaal al gedaan.

En, hoewel een tweede keer ook best leuk kan zijn, weet ik niet zo goed wat er nog meer te doen is. Nou heeft iedereen zijn eigen ‘bucket-list’ (naar de gelijknamige film met Jack Nicholson en Morgan Freeman: zie http://en.wikipedia.org/wiki/The_Bucket_List); de dingen die je gedaan of bereikt wilt hebben ‘before you kick the bucket’. Bewust of onbewust zit dat lijstje in je hoofd. Iedereen maakt daarin zijn eigen keuzes van wat hij of zij belangrijk vindt. Ik hou van pretparken en niet zo van musea, iemand anders zou dat misschien juist andersom vinden en ‘alle musea van de wereld zien’ als activiteit op zijn lijstje zetten. Ook van reizen word ik niet echt warm, van gezelligheid en het helpen van anderen en het verspreiden van plezier en blijdschap weer wel. Ieder lijstje is dus heel persoonlijk.

Wat staat er op jouw lijstje en help mij daarmee?

Nou wil ik mijn lijstje graag aanvullen met nieuwe dingen om te doen. Voor inspiratie doe ik een beroep op de lezers van optelsom.nl. Heb jij een top tien, of wellicht gewoon één ding, die/dat je gedaan of bereikt wil hebben, laat dat dan weten in een reactie op deze post.  Maak het zo concreet mogelijk. Dus noem dat geweldige hotel waar je overnacht MOET hebben, dat hele bijzonder restaurant, een persoonlijk levensdoel, een waanzinnig vriendenfeest geven en waar/hoe dan, die ballonvaart maken, als eerste naar de maan, je kind(eren) zo goed mogelijk opvoeden, iedere week een gebakje eten, … Wat maakt jouw leven leuker? Zo kunnen we samen werken aan een ‘eigen’ top 100 of 1000 die in een volgende blog op deze site kan worden gedeeld, zodat iedereen daar inspiratie uit kan halen.

UPDATE: mijn suggesties mede naar aanleiding van deze post vind je tegenwoordig op http://www.lolinjeleven.nl