Wat heeft een mens nodig? Een paar voorbeelden: zuurstof, aandacht, liefde, respect, zonlicht, een liefdevolle partner, een huisdier, een auto, eten, slaap, schoonheid, blijdschap, nageslacht, vrienden, water, kleren, een bed, een dak boven het hoofd, een baan, leuke collega’s, geld op de bank, een boot, vakantie, verre reizen, een playstation 3, een goede gezondheid, televisie, een tuin, mooie herinneringen, ambitie, tevredenheid, sportschoenen.

Het gaat van absoluut noodzakelijk, door nietszeggende algemeenheden naar triviale hebbedingen die door de één als onmisbaar worden beschouwd en door de ander als overbodige luxe.

Wat mij nou benieuwd is wat jij absoluut nodig hebt voor een plezierig leven. Waar zou jij niet zonder willen? Laat me weten wat jouw top 3, 5, 10, of hoe ver je ook komt, is door een reactie achter te laten op dit bericht.

Morning Coffee nestelt zich na een zeer eenvoudige installatie (incl. herstart van Firefox) als een knop in de adresbalk (zie bovenstaande afbeelding). Via deze knop kan de gebruiker websites toevoegen aan zijn of haar routine. Hierbij valt ook nog te kiezen of de website geopend moet worden op een bepaalde dag of gedurende de hele week. Zodra de gebruiker een aantal websites heeft toegevoegd worden deze door één druk op de knop allemaal gelijktijdig (in tabs) geopend.

Er zit heel wat afstand tussen hun geboortejaren en dat geldt ook voor hun visie op de werkelijkheid. Darwin staat aan het begin van het moderne evolutie-onderzoek over onder meer de afstamming van de mens. Voor Calvijn valt er weinig te onderzoeken: mens, dier en plant zijn alle drie tegelijk en samen met de kosmos in zes dagen geschapen, precies zoals het in de bijbel staat.

Tegenwoordig zeggen de meeste Nederlanders dat Calvijn niet meer na. Ook verder voelen we ons niet meer zo heel erg met de theoloog/kerkhervormer uit de zestiende eeuw verwant. Toch schreef Jan Peter Balkenende onlangs in een artikel over Calvijn dat Nederland ook nu nog een calvinistisch land is. En vijf eeuwen na Calvijn is het woord ‘calvinistisch’ nog altijd een vaak gebruikt woord in onze taal. Geen erg leuk woord trouwens. Calvinistisch staat voor streng, stipt en sober. We omschrijven er een levensstijl mee waarin seks zondig is, genieten tot uitspattingen leidt en de mens plichtsgetrouw en benepen zijn roeping moet vervullen.

Nederlanders zijn calvinistisch. Een bewering die allang niet meer klopt. Of toch wel? Ja, toch wel. Het bewijs wordt geleverd door een online zelftest (van de Vrije Universiteit en dagblad Trouw) waarmee je je eigen persoonlijke C-factor kunt bepalen en kunt zien of de typering calvinistisch ook op jou van toepassing is. Tienduizenden Nederlanders voerden de test van 25 vragen al uit.

De uitslagen zijn schrikbarend. Dat Rouvoet 69 procent scoort vind ik niet gek, eerder verdacht laag. Maar de 64 procent score van moslima Jihad Alariachi (‘Meiden van Halal’) en vergelijkbare cijfers die bekende katholieken en atheïsten haalden, doen bij mij een rood lampje aanflitsen. Calvinistische hoofddoekjesdragers, hoe kan dat?

Volgens een artikel in NRC kon het calvinisme in Nederland zo goed wortel schieten doordat Calvijn, anders dan zijn meer Bourgondische collega-kerkhervormer Maarten Luther, het recht van opstand tegen tirannieke overheden erkende. Geen academische kwestie, maar een oplossing klaar voor gebruik! Nederland paste het principe in de zestiende eeuw meteen toe om zijn Spaanse bezetters de oorlog te verklaren.

Calvijn gaf ons het recht van opstand. Hij maakte ons er wel schatplichtig door aan hem. We werden calvinisten. Dat hervormde ons tot matige, ingetogen lieden. Heel ons voorgeslacht, onze opa’s, oma’s en ouders kregen er een tik van mee. Wijzelf ook en onze inburgeringscursussen evenzeer.

Voorbeelden? Veel eten is ongezond, de verwarming hoog zetten is verkwistend, arbeid adelt. Soms springen we even uit band, maar niet te ver! Vorige generaties zeiden het zo: ‘Lui, lekker en veel meugen, zijn drie dingen die niet deugen’. De vermaning zit intussen in ons aller genen. Daarom waarschuwen we elkaar: ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’.

Je doet je ogen dicht en denkt aan helemaal niets, of juist iets fijns om je helemaal op te focussen. Uit de leegte en uit de stilte kunnen hele mooie en waardevolle inzichten naar boven borrelen. Het heeft mij jaren gekost voordat ik er voldoende open voor stond, maar de laatste maanden heb ik de slag te pakken en weet ik dat mediteren mij heel veel rust en inzichten biedt. 

Tot zover het mooie aan mediteren. Vooral doen. Zoek op internet en je vindt informatie in overvloed. 

Het vervelende aan mediteren is, dat iedereen er een mening over heeft. Je MOET in de meditatiezit (een soort ongemakkelijke kleermakerszit waar je rugpijn van krijgt), je MOET ‘aarden’, je MOET contact maken met allerlei onderdelen in je lichaam waarmee je normaal geen contact zou willen hebben, je MOET je afsluiten of soms juist open stellen, je MOET contact maken met hemelse energieën, je MOET van alles. En dat moeten kom je dus vooral tegen bij de zogenoemde ‘geleidemeditatie’.  Een meditatie waar een voorganger je al sprekend door de meditatie leidt en je vraagt om allerlei dingen te voelen of juist niet te voelen en te laten gaan. Nu ben ik erg van de zelfredzaamheid en als ik iets MOET, dan raak ik regelmatig in de contramine (dat is Brabants semi-Frans voor recalcitrant gedrag). Dat als introductie voor het volgende relaas over een sessie die ik laatst meemaakte en waarbij alles ging zoals het NIET moet.

We zaten met een groep van ongeveer 25 personen in een heerlijk klooster in Vught. Een paar dagen helemaal tot rust komen en nadenken over kernkwaliteiten, talenten, levensvragen en wensen. Onderdeel van het programma was vier keer per dag een (geleide)meditatie. Roy onze voorganger, vroeg ons te gaan zitten, op een stoel of voor de gevorderden een meditatiematje. Onbewust diskwalificeerde hij daarmee iedereen die op een stoel ging zitten tot amateur. Ik ging dus op de stoel zitten. En het begon: 

“Sluit je ogen”

Ik sloot mijn ogen

“Probeer je hoofd leeg te maken en echt te voelen”

Ik maakte mijn hoofd leeg…en voel…

“Maak contact met de aarde,…voel hoe je voeten, je billen, contact maken met de aarde”

Ik voel mijn voeten en billen, joepie…

“Stel je voor dat uit je voeten wortels tot diep in de grote ronde aarde reiken en zuig de onmetelijke energie op”

Wortels uit m’n voeten??? Oeps, hoofd moet weer leeg….Ik schiet wortel…

“Voel hoe een draadje vanuit je kruin tot hoog in de hemel reikt en maak contact met de kosmos waar wij allemaal onderdeel van zijn”

Draadje uit mijn kruin? Ik sla even over…

“Focus je niet op je gevoel, laat het gevoel komen zoals het komt, laat het vrij en geef je gevoel de volledige ruimte”

Ik geef mijn gevoel de ruimte, oeh, ik voel rust, lekker…

[stilte van drie minuten]

“Voel je kuiten”

Ja gvd, ik moest toch niet focussen, ohoh, hoofd leeg maken…

“Voel je bovenbenen”

Ja hoor, daar gaan we , het hele lichaam af, ik MOEST toch niets….

“Voel je billen en voel hoe ze contact maken met je stoel of met de grond”

Ja, die had ik al drie keer gehad, dit is irritant…

“Voel je buik”

Ja, die zag je aankomen…

“Voel ….” (de hele rest tot aan de kruin werd gevoeld)

[stilte van vijf minuten]

Ah lekker, rust…. hoofd weer leeg

“Concentreer je op je ademhaling”

GVD, hou toch je kop!!!

“Stel je voor dat je door je stuitje ademhaalt”

Door m’n WAT???

“Stel je nu voor dat je ademhaalt door je hart”

Van wie heeft die gast biologieles gehad??? GRRRRM Rust… Hoofd leeg… Ademhaling rustig… Ja, ik ben er weer…

[stilte van vijf minuten]

Aaaaahhhhhh, zo gaat ie goed. Rust…

[nog langere stilte]

Ohm, zo meteen stijg ik op. Helemaal goed…

“Komt er een gedachte voorbij……laat die dan gaan”

AAAAARGH, er komt maar één gedachte voorbij en dat is om jouw tong uit je bolle kop te rukken en aan de biologische kippen om de hoek te voeren!!! Stress, geen rust, hoofd vol, meditatie mislukt…

“We gaan zometeen een wandelmeditatie houden, in stilte.”

Oh, geweldig (cynisch)

“Ik wil jullie vragen straks naar buiten te lopen, zonder met elkaar te praten, en te kijken naar de natuur en omgeving als een klein kind. Ontdek ieder grassprietje, onderzoek iedere boom, kijk met nieuwe ogen maar vooral met aandacht naar je omgeving.”

Nou, veel erger dan dit kan het niet worden, dus jas aan en gaan met die banaan 

Roy onze voorganger, trok een lange zwarte jas aan en liep als een ware doodgraver voor ons uit. 25 volwassen mannen en (vooral) vrouwen liepen achter hem aan. Ik weet niet hoe zij zich als kind hebben gevoeld, maar het was een begrafenisstoet van jewelste.

Moet je ook voorstellen: bomen in de tijd van de naherfst die gewurgd worden door een klimop. Een dood konijntje langs het wandelpad tussen de rottende bladeren. Als je niet uitkeek stapte je onverhoeds in een hondendrol. Vervolgens liepen we door langs een snelweg met voorbijrazende vrachtwagens en weer terug het klooster in. Veel troostelozer dan dit kon het niet. En daarbij moesten we met aandacht lopen: als je met aandacht om je heen kijkt zie je heel veel rottigheid. 

Maar als ‘kind’ had ik daar natuurlijk geen trek in. Dus toen dat kon liep ik een grasveld op, rende door een berg van blaadjes naar de dichtstbijzijnde boom en gaf die een dikke knuffel (eerste keer en zeker een aanrader!). Bij de vijver gooide ik steentjes in het water en staarde naar de mooie kringen die ontstonden (ook aanrader). Eenmaal terug binnen zat de rest van de groep te wachten. Kennelijk was ik iets te lang in de weer geweest. Maar wel pret gehad, als een kind! En daarmee eindigde de sessie die voor mij weinig rust maar uiteindelijk wel heel veel lol en een geknuffelde boom opleverde. 

Vind jij geleidemeditatie heerlijk, dan doe je dat lekker. Mijn verhaal is echt gebeurd en achteraf wel een beetje ludiek. Maar mijn betoog is vooral gericht op vrijheid. De vrijheid om je eigen houding, je eigen meditatievorm, je eigen omgeving te kiezen. Pas als jij doet waar jij je prettig bij voelt, zul je tot de kern van het mediteren kunnen doordringen. En in wezen is dat de kern van de essentie. 

Het auteursrecht op dit artikel is uitdrukkelijk voorbehouden. Overname slechts toegestaan na schriftelijke toestemming van Luc Mutsaers.

De donkere maanden van het jaar zijn weer aangebroken, dus de momenten met familie, vrienden en andere dierbaren zullen weer talrijk zijn. Sinterklaas hebben we net achter de rug en we gaan door met de kerstdagen en ten slotte oud- en nieuw. Ook in de dagen er tussendoor worden veel vrienden en kennissen bezocht, omdat half Nederland toch zijn verlofuren aan het opmaken is.

Kortom de tijd van ontmoetingen, maar ook de tijd om eens na te denken over het afgelopen jaar en over de goede voornemens voor het komende. Ter voorbereiding op die goede voornemens en bij gebrek aan goede televisie, heb ik weer eens wat boeken uit de kast getrokken. Te beginnen bij het “Het geheim van het geluk” van Joel Ben Izzy en daardoor geïnspireerd door Balsem voor de Ziel, een boekenreeks die nu alleen nog maar tweedehands is te krijgen. Mooie verhalen met een boodschap die regelmatig een gevoelige snaar raken.

Belang van knuffelen

Enkele verhalen over het belang van menselijke aandacht en aanraking trok mijn aandacht. Onderzocht is dat een mens vier knuffels op een dag nodig schijnt te hebben om te overleven. Echt welbevinden komt pas vanaf tien knuffels per dag. Ik weet dat er lang geleden een (overigens verschrikkelijk) experiment is uitgevoerd met kinderen die zonder aandacht, aanraking en affectie, werden grootgebracht. Die kinderen kwijnden letterlijk weg en behielden daar hun leven lang last van. Dat die drie zaken (aandacht, aanraking en affectie) dus belangrijk zijn voor ons welzijn mag dus als een gegeven worden beschouwd.

Maar hoeveel knuffels krijg ik eigenlijk op een dag? En hoeveel knuffels geef ik aan anderen? Er gaan dagen (soms weken) voorbij zonder. Een onvermijdelijke gedachte hierbij is die aan mijn poezen. Zit ik goed en wel op de bank, dan springt er één op mijn schoot om eens een goede rugmassage te ondergaan. En om een aai over de bol lopen ze sowieso de hele dag te smeken. Zonder dat blijven twee grote ogen mij verwijtend aanstaren tot ik alsnog mijn handen uit de mouwen steek. Eten en aandacht, maar vooral aanraking, is dat nou zo belangrijk? Als ik erover nadenk is dat eigenlijk wel zo. Als ik word geknuffeld, voel ik me geweldig. Als ik een knuffel aan een ander geef ook. Dubbele winst! Waarom doe ik dat dan zo weinig? Is het angst? Leven we in een afstandelijke tijd dat we elkaar nauwelijks nog durven aanraken?

Nationale knuffeldag 

In Vlaanderen hebben ze in oktober een Nationale Knuffeldag. Misschien dat dat volgend jaar ook wel gaat overwaaien naar Nederland, maar zo lang ga ik niet wachten. Ik ga de komende weken en waarschijnlijk ook het hele volgende jaar heel veel knuffels uitdelen aan de mensen om me heen. En hopelijk heb ik je kunnen inspireren om hetzelfde te doen. Wie heeft er al veel te lang een knuffel van jou verdiend, maar nog niet gekregen? Wacht niet langer en geef je eerste knuffel van deze dag. Laat heel 2009 een Nationaal knuffeljaar zijn!

En bij deze alvast een virtuele knuffel van mij (((( )))). Kom je me op straat tegen, schroom dan niet.

Op zoek naar zingeving

In de afgelopen jaren ben ik bezig geweest met zingeving. Waarom doe ik het werk dat ik doe, wat drijft mij om een boek te schrijven en uitgegeven te krijgen, waarom gedraag ik mij in mijn relatie zoals ik doe, waarom vind ik het zo belangrijk om overal op tijd te komen (en heb ik er een hekel aan als anderen dat niet doen) en tot slot, wat is de zin van dat alles. Mijn filosofie daarover is al jaren helder: niets, maar dan ook helemaal niets heeft zin. Je wordt geboren en je gaat dood. Daartussenin doe je een hoop dingen, maar na je dood is dat weg, het vervliegt. En als je al van betekenis bent geweest voor één of twee anderen, als je al een boek in de bibliotheek hebt staan (naast al die honderduizend anderen), dan nog is dat betekenisloos in het grotere heelal. En van dat besef word je niet vrolijk, ik ten minste niet. En ik weet wel dat er allerlei geloven, filosofiën over leven na de dood, reincarnatie en noem het maar op bestaan, maar dat is een geloof en geen feit. Zelfs als je daarin zou geloven, dan vind ik het gek dat dit leven ‘een beproeving’ is voor een mooiere tijd hierna. Dat wil ik niet geloven. Dit leven moet zin hebben. Tenminste, dat was een drijfveer tot voor kort. Steeds op zoek naar een zin die ik maar niet kon vinden.

Ruimte door loslaten

Tijdens mijn verblijf in het klooster heb ik voor mijzelf een inzicht gekregen (naast vele andere) over dit onderwerp. Voor mij is dat heel waardevol en misschien biedt het ook aan jou een houvast. Ik was steeds op zoek naar de zin van het leven, wist het antwoord allang (dat is er niet), maar accepteerde het antwoord niet en ging steeds verder op zoek naar iets dat er niet is. De afgelopen dagen heb ik voor mijzelf geaccepteerd dat het leven geen zin heeft. En dat gaf ineens zoveel ruimte in mijn hoofd dat er ruimte ontstond voor nieuwe vragen en nieuwe antwoorden. Al die tijd had die levensvraag ruimte ingenomen in mijn hoofd en mij daarmee beperkt in het verkrijgen van een heel andere kijk op het leven.

Zingeving zit in kleine dingen

De ruimte werd gevuld door het inzicht dat ‘je het grote (zingeving) in het kleine zult vinden’. Dat betekent voor mij liggend in het gras genieten van een mooie lente- of zomerdag, mijn zoontje helpen met groot worden, genieten van vrienden die ik eigenlijk veel te weinig zie, genieten van lekker eten (dus ook geen genoegen nemen met massaproductie maar zoeken naar met liefde gemaakt (vaak biologisch) eten), het helpen van een collega die hulp nodig heeft, echt naar iemand anders (levens)verhaal luisteren zonder te oordelen. Dat betekent voor mij ook dat ik in plaats van mijzelf de ander meer centraal ga stellen in het leven. Een vraag die ik iedereen ga stellen is: “wat kan ik voor jou betekenen?” Dat heeft voor de korte termijn zeker zin, geeft ook heel veel voldoening en geeft enorm veel positieve energie. De dagen dat ik dit nu al toepas zijn enorm hoopgevend en ‘zinvol’ dat ik daar erg blij van word. Het geeft mij de energie en kracht om daarmee door te gaan.

Wat kan ik voor jou betekenen?

Ben jij ook zoekende, dan hoop ik dat je iets aan mijn verhaal hebt. Wil je zelf eens op retraite in een klooster? Dan kun je via deze website een hoop links aantreffen (het kost echt vrijwel niets). Heb jij andere inzichten, laat die dan vooral achter in reactie op dit bericht. Een mens is namelijk nooit uitgeleerd en ik ben één en al luisterend oor, ook voor jou. Wat kan ik voor jouw betekenen?

“Ik wil een opvang beginnen voor zwerfkatjes.”

Ja hoor het is weer zover. Hij heeft een idee. Ik zag het al helemaal voor me, een stuk of tien katten die me voor de voeten lopen en …nee … stop … niet verder denken. No way, één kat in huis is genoeg. Maar om hem toch te blijven stimuleren in zijn “goed zijn”, kwam ik met het idee ons op te geven als vrijwilligers in het dierenasiel bij ons in de buurt. Zo kan hij daar de katten “redden”, en blijft ons huis gewoon ons huis. Samen zijn we dus naar het asiel gegaan, hij bewapend met een glimlach van oor tot oor en het idee een echte kattenheld te zijn. Ik had hem al voorbereid, en gezegd dat het eigenlijk niet kon omdat hij te jong was, maar hij wilde niet geloven dat zijn hulp geweigerd zou worden. Helpen is toch goed! Als hij eenmaal iets in zijn hoofd heeft, houdt niemand hem meer tegen. Of toch wel?

In het asiel heeft hij namelijk zoals ik al dacht een keiharde “Nee” te horen gekregen, hij was te jong. Alweer die leeftijd! Na het horen van die “Nee” draaide hij zich snel om, pakte zijn fiets en trapte zo hard als hij kon. Weg was hij, ik moest al mijn energie gebruiken om hem in te halen. De pijn van teleurstelling was makkelijk en snel te verzachten door een patatje te halen en ervan te genieten in het park. Maar vergeten deed hij niet want twee uur later vroeg hij nog;
“Maar als ik zwerfkatjes vind mag ik ze toch wel naar het asiel brengen? Of dat ook al niet? “
Ja, dat mocht natuurlijk wel.
“Oh, gelukkig, dan kan ik toch nog iets goeds doen.”

Oké, op naar plan B. De kinderboerderij. Daar heb ik regelmatig kinderen zien helpen met het voeren van de dieren, dus daar kunnen ze hem toch niet weigeren? Met dat kleine beetje hoop dat hij nog had om toch nog een held te zijn, fietsten we naar een boerderij in de buurt. Maar nee hoor. Jordi mag voorlopig geen kattenheld en ook geen dierenheld zijn. Ook daar werd hij geweigerd. De beheerder keek ons aan alsof we van een ander planeet kwamen. Een planeet van wezens die willen helpen, zomaar. Na die blik raadde hij ons aan het bij de andere tien kinderboerderijen te proberen (misschien dat ze daar wel “aliens” accepteren). En ik maar denken dat er voldoende vacatures beschikbaar waren voor helden. Maar helaas, men zoekt alleen naar helden vanaf een bepaalde leeftijd.

Waarom zou een kind van 7,5 niet elke woensdagmiddag voor een uurtje een stel kippen, konijnen of geiten mogen/kunnen voeren? Als je als kind niet mag helpen, waarom zou je dat als tiener en later als volwassene wel doen? Als je als kind niks voor de maatschappij mag betekenen, waarom zou de maatschappij je op latere leeftijd wel moeten interesseren?
Jong geleerd, is toch oud gedaan?

Waarom?

De hoofdreden is natuurlijk voor ( positieve ) aandacht. Je voelt je goed als je een leuke reactie krijgt, je zelfvertrouwen krijgt een boost. Via flirten kun je ook te weten komen of je kans maakt bij je geliefde, dit moet dan ook subtiel gebeuren om geen flater uit te slaan. Het wordt ook nog weleens gedaan om vrienden of een partner jaloers te maken, dit is echter niet erg slim in mijn ogen.

Waar?

Het werk is één van de meest bekende plekken waar geflirt wordt. Collega’s zien elkaar dagelijks en tussen al die stress en vriendelijkheid door ziet men kans genoeg om eens te checken of er meer in zit dan een saai dagje bikkelen.

In het uitgaansleven is mensen versieren normaal, meeste mensen tegenwoordig gaan uit om op z’n minst te zoenen. De normale gezelligheid is minder belangrijk.

Hoe?

Flirten begint natuurlijk met oogcontact en een glimlach. Grappen en uitdagende opmerkingen of looks spelen ook een grote rol. Meestal weet je gelijk al of het klikt tussen jou en die andere persoon, door flirten bereiken jullie allebei al snel wat je wilt. Blijf je niet eindeloos blindstaren, op een gegeven moment moet je toch actie ondernemen. Daarmee bedoel ik pogingen om intiemer te worden, door middel van een goed gesprek of een keer diep in elkaars ogen kijken.

Ik ben lelijk dus..

Mensen die zich lelijk vinden of dom, hebben totaal geen zelfvertrouwen. Je kunt ook vaak aan die mensen zien dat ze geen zelfvertrouwen hebben, want ze stralen dit niet uit. Dat is nou juist de fout die ze maken. Pep jezelf op, denk gewoon en zeg tegen jezelf dat je iedereen kan krijgen. Je straalt zelfvertrouwen uit, ga niet te macho doen gewoon rustig blijven. Je hoort altijd dat lelijke mensen met de beste meisjes krijgen…

Dit was deel 1, in deel 2 ga ik verder in op flirten, namelijk cyberflirten en hoe je merkt wanneer iemand met je flirt.

In het boek “Quirkology” (een geweldig boek over onalledaagse, vreemde maar desalniettemin verantwoorde wetenschappelijke experimenten) beschrijft Richard Weisman een experiment met leerling predikanten. Zij moesten een lezing voorbereiden over de barmhartige Samaritaan (een man wordt door dieven in elkaar geslagen, verschillende priesters komen langs maar lopen door, terwijl uiteindelijk de barmhartige Samaritaan wel hulp verleent aan de man in nood). Na de voorbereiding moesten de leerlingen naar een ander gebouw. Op de route daarnaartoe, zat een man in nood (in werkelijkheid een acteur). De test bestond eruit te bekijken of mensen (in dit geval leerling predikanten die daar toch zeker voor openstaan) hun woorden ook in daden omzetten. In iets minder dan 50% van de gevallen hielpen de leerlingen de man in nood.

In een vervolg op dit experiment werd hetzelfde aan de leerlingen gevraagd, maar werd vervolgens toegevoegd dat ze “zo snel mogelijk” naar het andere gebouw toe moesten. In die situatie daalde de hulpvaardigheid tot net 10%. Van haast word je dus asocialer!

Wat leren wij (ik althans) van dit experiment? Haast en gejaagdheid zijn zelden nodig of goed. In alle haast van vandaag de dag (ik moet naar m’n werk, ik moet nog boodschappen doen, ik moet naar die vergadering enzovoort) vergeet je vaak wat er echt toe doet. En dat is dat je tijd hebt om rustig met iemand anders een praatje te maken, iemand te helpen die je hulp op dat moment goed kan gebruiken, even rustig de tijd te nemen om in het najaarszonnetje te gaan zitten.

We laten ons al te makkelijk gek maken in tempo van de huidige maatschappij en worden daar, blijkens het experiment, ook niet eens beter van. Sterker, eerder slechter. Mijn conclusie: doe het wat rustiger aan, plan je dag minder vol, houd wat ruimte voor spontane ontmoetingen en je oog open voor de medemens die op jouw hulp zit te wachten. Daar worden jij èn de wereld beter van

1. Bied je hulp aan aan een ander

Een vorm van een cadeautje weggeven is een collega te helpen als die hulp nodig heeft. Die hulp kan er in bestaan dat je gevraagd of spontaan de helpende hand biedt als die collega dat nodig heeft. Hem of haar te coachen, een taak over te nemen als dat nodig is, meedenken over een juridische uitweg uit een beleidsprobleem, te bemiddelen in een conflict of een kop koffie te halen als die collega er zelf even geen tijd voor heeft. Hulp kan er ook uit bestaan dat je een collega juist niet lastig valt wanneer die inspannend aan het werk is. Elkaar de helpende hand toesteken is zeer bevorderlijk voor een goede verhouding en een goede werksfeer.

2. Vraag eens hulp aan een ander

Dit is misschien een tip die niet direct voor de hand ligt, maar hij is wel buitengewoon effectief voor het verkrijgen van een goede relatie met je collega’s (maar werkt ook in andere settings!). Zit je op het werk met een probleem of dilemma, vraag dan de hulp van een collega. Dat mag je ook doen als je dat probleem of dilemma strikt genomen zelf ook wel de baas kan. De effectiviteit van deze tip schuilt in de volgende elementen:

a. door hulp te vragen geef je aan dat je niet alwetend bent, maar gewoon een mens van vlees en bloed die prijs stelt op de mening en kennis van een ander. Wie houdt er tenslotte van betweters? Hulp aan een ander vragen zegt dus wat over jou als persoon, je kent geen schroom om anderen om hulp te vragen.

b. door hulp aan een ander te vragen geef je het signaal af dat jij de ander waardeert om zijn of haar kennis en kunde. Iedereen heeft zo zijn eigen capaciteiten en vaardigheden, dus er is altijd wel een sterk punt waarop je een beroep op iemand kunt doen. De ander zal zich daardoor (vaak onbewust) gevleid voelen en je streelt daarmee het ego van de ander. Bijkomend voordeel is dat twee mensen over het algemeen meer zien dan ��n, wie weet kom je tot nieuwe inzichten.

Het mes snijdt zo aan twee kanten en je zult merken dat het de relatie met je collega’s (en daarmee je werkplezier) absoluut verbetert.

Okee, misschien komt mijn overweldigende interesse in boeken door mijn educatie in de media, en dan met name op redactioneel gebied. Ik vind: een perfect excuus om meer dan eens in de week een nieuw boek aan te schaffen. En de nodige tijdschriften om bij te blijven natuurlijk. Gevolg is wel dat ik met een overvolle boekenkast zit en stapels tijdschriften die ik simpelweg niet weg kan gooien. Ter indicatie: deze week heb ik toevallig een paar tijdschriften weg gegooid, afstammend uit het jaar 2004. De bibliotheek is niets voor mij. Goede boeken moet ik gewoon hebben. Zelfs Pluk van de Petteflet heb ik in mijn bezit. Maar dat terzijde.

Al een aantal weken ligt er dan ook een stapel boeken naast mijn bed. Ik beschik over de irritante gewoonte om in meerdere boeken tegelijk te lezen, met als gevolg dat ik dagelijks letterlijk over mijn eigen collectie struikel. Een van de boeken die ik op dit moment aan het uitlezen ben (jaja, na drie maanden ben ik dan eindelijk bij het laatste hoofdstuk aangekomen. Met het lezen van meerdere boeken tegelijk duurt het wat langer voordat je er eentje uit hebt) is, hoe kan het ook anders: Men are from Mars, Women are from Venus. En hoewel het boek vol staat met druk- en spelfouten, is het zeker de moeite waard om eens te lezen.

De kans dat je het al hebt gelezen is groot; volgens mij is het naast de Bijbel een van de meest bekende boeken op aarde, maar voor de niet-bekenden wil ik toch graag even een klein voorproefje geven. In het boek wordt namelijk uitvoerig gesproken over de communicatie tussen man en vrouw. Maar tijdens het lezen ontdekte ik dat de oorzaken en tips die worden gegeven, ook toepasbaar zijn tussen dezelfde sexes. Ik vind het daarmee niet alleen een must-have-boek voor Man-Vrouw relaties, maar ook voor Moeder-Dochter relaties. Of Broer-Broer relaties. Of Oma-Kleindochter relaties. Elke combinatie is mogelijk. Dus mocht je de communicatie tussen jou en wie dan ook willen verbeteren, of ben je gewoon benieuwd naar waarom we zo verschillend op elkaar kunnen reageren: sla dit boek open en je zult er geen spijt van krijgen.

Ik hoop vandaag nog mijn laatste hoofdstuk uit te lezen. En daarna verder met mijn pogingen om de stapel NNGB (Nog Niet Gelezen Boeken) te verkleinen. Hoewel ik zojuist alweer over een boek heb gelezen dat wellicht komende week ook bij mij op de plank staat…

Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus
John Gray

Ik neem me dagelijks voor iets weg te geven, zonder daar iets voor terug te verlangen. Dat hoeft geen geld te zijn, maar het kan ook een compliment zijn voor het goede werk, even meehelpen met iemand die het druk heeft, of gewoon iemand die dat nodig heeft je aandacht geven. De voorpret en de voldoening achteraf geeft mij elke dag weer veel plezier in mijn werk. Een echte aanrader voor iedereen.

Vandaag wil ik je dan ook vragen om ook je steentje bij te dragen en vandaag (niet morgen!) op je werk of elders op de dag een goede daad te doen. Iemand te helpen, aandacht te geven, een complimentje geven, koffie te halen voor je collega, koekjes meenemen naar een vergadering. Dat zonder daar iets voor terug te verwachten. Als je niet weet wat je kunt doen of voor wie, laat het dan aan de dag over, je zult zien dat er zich automatisch een gelegenheid aandient om je dienstbaar te maken. Ik hoop en vertrouw erop dat het jou net zo’n goed gevoel zal geven als het mij iedere dag doet. Samen maken we ons dan sterk voor een beter (werk)klimaat en meer plezier.

Stil vs. Luidruchtig
Je hebt mensen in de categorie ‘stil’. Als je hierin valt, dan heb je eigenlijk al heel lang een plan of wens waarvan je hoopt dat je hem ooit nog eens zou kunnen uitvoeren. Natuurlijk heeft iedereen wel zo’n wens, maar ik heb het over de realistische, praktische uit te voeren wensen. Daarnaast heb je ook de categorie ‘luidruchtig’. Iemand uit deze categorie heeft 1001 plannen, verandert en stelt ze iedere dag bij en vertelt graag aan anderen wat er dan zoal op de planning staat. Uiteindelijk komt er niet zoveel van deze plannen terecht en zul je als luisteraar het ook niet zo nauw nemen wanneer hij/zij over plan nummer 1002 vertelt.

Reis of jurk?
Uiteraard zijn er nog wat tussen-categorieën en iedereen weet van zichzelf wel waar hij ongeveer bij aansluit. Eigenlijk maakt het ook niet zoveel uit wat voor plan je hebt, of het nu een groot of klein plan is, een makkelijk of iets moeilijker plan om uit te voeren is. Van het uitbouwen van je keuken tot het maken van een reis door China van 4 maanden. Van het ontwerpen en maken van je eigen galajurk tot het compleet spenderen van je maandsalaris in een dag.

Hindernissen
Mijn punt is, en wat ik probeer duidelijk te maken: DOEN! Ik hoor dagelijks genoeg mensen die van alles van plan zijn; dingen die ze echt willen, en het toch niet doen om de een of andere reden. Want er is altijd wel een reden om iets niet te doen. Maar soms vind ik: denk eens aan de reden waarom je iets wel wilt doen en eigenlijk moet 1 reden al genoeg zijn om het dan uit te voeren. Zet je gedachten even op 0 en heb lak aan meningen van anderen, weersomstandigheden, vakantieperiodes, budgetten en meer van dat soort barrieres. Doe gewoon eens in de zoveel tijd iets wat je echt wilt!

Boekentip: Emile Ratelband – Tsjakkaa!

• Controle over je gedachten
• Rust in je hoofd
• Meer zelfvertrouwen
• Betere geheugen capaciteiten
• Sneller leren en begrijpen
• Beter functioneren in dagelijks leven
• En nog veel meer…

Klinkt goed toch? Daarom hier een aantal praktische oefeningen waarmee je leert beter te concentreren. Het zijn korte oefeningen die je gewoon thuis op elk moment van de dag kunt doen. Probeer dagelijks minimaal 10 minuten hieraan te besteden en binnen no-time zul je een merkbare verbetering zien in je concentratie vermogen! Begin met de eerste oefening en doe hem dagelijks totdat je hem 5 minuten lang kunt doen zonder ergens anders aan te denken. Blijf eerlijk tegen jezelf en ga pas verder met de volgende oefening verder als je er zeker van bent dat je de huidige oefening met een volledige concentratie kunt uitvoeren.

Oefening 1
Pak een boek, sla hem open op een willekeurige pagina en tel de woorden van een paragraaf. Tel nog een keer om er zeker van te zijn dat je ze goed geteld hebt. Je begint met 1 paragraaf en zodra dit makkelijker gaat, tel dan de woorden op een hele pagina. Tel in je hoofd en alleen met je ogen, zonder met je vinger de woorden aan te wijzen.

Oefening 2
Tel in je gedachten terug van 100 naar 1.

Oefening 3
Zoals oefening 2, tellen van 100 naar 1, alleen nu met stappen van 3, dus: 100, 97, 94, 91, etc.

Oefening 4
Neem een stuk fruit, bijvoorbeeld een appel, en bekijk het van alle kanten. Richt er al je aandacht op en bestudeer hem goed. Probeer niet afgeleid te worden door gedachten die in je opkomen. Denk niet aan waar de appel vandaan komt, hoe duur ie is, wat de voedingswaarde is etc. Gewoon kijken, voelen, ruiken en aanraken.

Oefening 5
Deze oefening is dezelfde als de vorige, alleen nu visualiseer je de appel met je ogen dicht. Probeer de appel te zien, te voelen en te ruiken in je gedachten. Vorm een duidelijk en helder beeld van de appel. Als het moeilijk wordt, doe dan je ogen open, kijk naar de appel (die er nog ligt van de vorige oefening), en ga dan weer verder.

Oefening 6
Als je voorgaande oefeningen onder de knie hebt, kun je met deze beginnen. Teken een geometrisch figuur zoals een driehoek, een rechthoek of een cirkel. Maak het ongeveer 10 cm. groot en kleur het in. Richt nu al je aandacht op dit figuur. Je ziet alleen dit figuur, voor jou is dat het enige wat er op dit moment bestaat, niets anders.

Oefening 7
Zelfde oefening als de vorige, alleen probeer je nu het figuur te visualiseren met je ogen dicht. Als het moeilijk wordt of je vergeet hoe het figuur eruit ziet, open dan je ogen en kijk naar het figuur. Sluit je ogen weer en ga verder met de oefening.

Oefening 8
Deze oefening is dezelfde als bovenstaande (oefening 8), alleen nu visualiseer je het figuur met de ogen open (zonder naar de figuur te kijken).

Oefening 9
Probeer om minimaal 5 minuten zonder gedachten te blijven. Deze zou je alleen moeten proberen als je de voorgaande oefeningen met succes afgerond hebt; deze oefeningen hebben het namelijk mogelijk gemaakt om rust in je hoofd te kunnen creëeren. Naarmate je deze oefening vaker doet zal het steeds makkelijker worden.

Als je bovenstaande oefeningen met succes kunt uitvoeren staat niks je meer in de weg om een geweldig concentratie vermogen te krijgen!

bron: The Power of Concentration, Remez Sasson

Lees hier meer over de perceptie van tijd:
http://www.volkskrantblog.nl/bericht/180961